contra legem

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Υβ Μποτ αναπτύσσοντας σήμερα τις προτάσεις του αναφορικά με το ζήτημα της μη αναγνώρισης από την Ελλάδα «των διπλωμάτων που χορηγούνται κατόπιν σπουδών οι οποίες πραγματοποιούνται βάσει συμφωνιών δικαιοχρήσεως μεταξύ ενός πανεπιστημίου κράτους-μέλους της ΕΕ και ενός ιδιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος εγκατεστημένου στο ελληνικό έδαφος», θεώρησε ότι εν προκειμένω υφίσταται παραβίαση του κοινοτικού Δικαίου και πρότεινε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να αποφανθεί ότι η σχετική ελληνική νομοθεσία θα πρέπει να εναρμονισθεί προς την κοινοτική. Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η υπόθεση έφθασε στο Λουξεμβούργο κατόπιν προσφυγών 37 πολιτών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στη συνέχεια, η Επιτροπή προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεωρώντας ειδικότερα ότι η Ελληνική Δημοκρατία αρνούμενη να αναγνωρίσει τα διπλώματα αυτά παραβαίνει «τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 1, 3, 4, 8 και 10 της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

H είδηση είναι, κατα τη γνώμη μου, πολύ μεγάλης σημασίας.

Σε δυο-τρείς μήνες που θα βγεί η απόφαση, θα σημάνει τέλος εποχης για την ελληνική ανώτατη εκπαιδευση. Το πτυχίο όπως το ξέραμε -και το ίδιο το πανεπιστημιο πνέει τα λοισθια.

Κανενας δεν θα μπορεί πια να αρνηθεί την ιδιότητα του πτυχιούχου Πανεπιστημίου σε όποιον τελειώσει οποιοδήποτε ΙΕΚ με franchise από την Αγγλία, την Τσεχία ή τη Ρουμανία (ήδη μέλος της ΕΕ). Και κανένας επαγγελματικός σύλλογος (βλ. ΤΕΕ) δεν μπορεί να αρνηθεί να εγγράψει κάποιον τέτοιο απόφοιτο ως μέλος του.

Το πτυχίο, όπως το γνωρισε η ελληνική κοινωνία, κυρίως τα τελευταία 30 χρόνια, τελείωσε. Ο,τι κι αν λέμε για την ελληνική εκπαίδευση, σ’όλο αυτό το διάστημα το πτυχίο υπήρξε όχημα κοινωνικής κινητικότητας με μοναδικη επιτυχία. Πέρα όμως απο την πρακτική του σημασία είχε πάντα και ένα σημασιολογικό βάρος : ο κάτοχός του αποκτούσε, εκτός από ένα τυπικό προσόν, και ενα κοινωνικό διακριτικό. Ένα διακριτικό στο οποίο η ελληνική κοινωνία έμαθε να αποδίδει σεβασμό.

Όλα αυτά φαινεται οτι γίνονται παρελθόν. Το πτυχίο (και οι πανεπιστημιακές σπουδες) παύουν να είναι αυτό που ήταν. Το ίδιο το πτυχίο, από μόνο του, δεν θα σημαίνει τίποτα. Και όσοι βιάζονται να πουν οτι η σχετική κρίση θα αντικατασταθεί απλά και εύκολα με το “ποιό πτυχίο” -δηλαδή από που- παραβλέπουν μια τεράστια περίοδο αναρχίας που θα ξημερώσει την επομένη της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Μεγάλη φαντασία δεν νομίζω πως χρειάζεται : Κάθε ΙΕΚ και σχολή της κακιάς ώρας με έδρα την Άνω Ραχούλα Αγρινίου θα επιδιώξει να συνάψει σύμβαση franchise με οποιοδήποτε “ΑΕΙ” της εξίσου κακιάς ωρας απο την Ουαλία μέχρι την Βουλγαρία. Οι απόφοιτοι του εν λογω ΑΕΙΕΚ θα εγγράφονται κανονικότατα στα οικεία επαγγελματικά σωματεία (πχ μηχανικών – στο ΤΕΕ) και βέβαια δεν θα είναι δυνατή καμία θεσμική διάκρισή τους από τους μηχανικούς του ΕΜΠ.

Απο την άλλη χιλιάδες οικογένειες που τα παιδιά τους δεν πέρασαν στο ΕΜΠ  (αλλά πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν μηχανικοί – άλλο θέμα αυτό…) θα σπεύσουν στα εν λόγω εκπαιδευτικά υβρίδια. Σε ποίο όμως; Εδώ θα αρχίσει το μεγάλο πανηγύρι: Όλες αυτες οι οικογένειες, με την αγωνία της αποκατάστασης των παιδιών τους, θα βρεθούν μπροστα σε ένα χάος. Θα πρέπει να διακρίνουν σε τι αντιστοιχούν τα εξωτικά ονόματα που θα συνοδευουν τον τίτλο University of Kato Rahoula – το κάθε παρακμιακό εκπαιδευτικό μαγαζάκι της Αγγλίας θα μπαίνει δίπλα του και θα παρέχει πτυχίο “ισότιμο των Δημόσιων ΑΕΙ”. Και άντε να διαπιστωσει μετά ο κάθε γονέας πόσο στενη είναι σχέση franchisor-franchisee… Αν πράγματι υπάρχει…

Και φυσικά όλα αυτά δεν θα γίνουν για την πρόοδο της ελληνικής επιστήμης. Τα δίδακτρα που θα καταβάλονται θα πλήξουν ακριβως τις φτωχότερες τάξεις, από τις οποίες, αφενός προέρχονται οι περισσότεροι αποτυχόντες στις Πανελλήνιες, αφετέρου έχουν την μικρότερη πραγματική δυνατότητα να διακρίνουν ποια σύμβαση δικαιόχρησης αφόρα μόνο ένα όνομα πόλης της Τσεχίας … Ας μη ξεχνάμε άλλωστε οτι οι άνθρωποι αυτοί ελπίζουν περισσότερο οτι οι σπουδές θα εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους – είναι άρα και οι πιο ευάλωτοι.

Έτσι λοιπόν σε 4-5 χρόνια θα γεμίσει η Ελλάδα από μια νέα εσοδεία πτυχιούχων “γκρίζας” προέλευσης, αλλά με τυπικά ιδια θέση με τους “κανονικούς” συναδέλφους τους…

Για να συμπληρωθεί η εικόνα του τραγέλαφου, ας σημειωθεί οτι παράλληλα θα ισχυει πλήρως και περήφανα το αρ. 16Σ, και η παροχή Ανώτατης Εκπαίδευσης θα είναι, κατα το Σύνταγμα (στο οποίο όμως το Δ.Ε.Κ. αναγνωρίζει ισχύ κατώτερη του κοινοτικου δικαίου), ακόμα αποκλειστικά υπόθεση του κράτους.

Η ελληνική εκπαίδευση -και ένα κομμάτι των ελληνικών κοινωνικών δομών- αλλάζει ανεπιστρεπτί. Ας ελπίσουμε για το μη χειρότερο.