contra legem

Επ’ ευκαιρία των οικονομικών εξελίξεων στις Η.Π.Α. και την ώρα που οι αμερικάνοι φορολογούμενοι αναλαμβάνουν αυτοί το κόστος διάσωσης επενδυτικών τραπεζών με λειτουργία πιο κοντα σ’ εκείνη των καζίνο ο λόγος έρχεται ξανά στον πλούτο των εθνών (ο τίτλος από το άρθρο του Ν. Ξυδάκη στη σημερινή Καθημερινή ).

Που πηγαίνει λοιπόν ο πλούτος των εθνών;

Ο πλούτος που παράγουν κάθε μέρα οι εργαζόμενοι; Η προστιθέμενη αξία της δουλειάς των νέων επιστημόνων; Ο μόχθος των μεταναστών; Το προϊόν μιας ημέρας εργασίας 10 ή 12 ωρών;

Γιατί δεν βελτιώνει την ζωή αυτών που τον παράγουν; Γιατί δεν τους προσφέρει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καλύτερες πόλεις, μεγαλύτερη ασφάλεια; Σε ποιά αβυσσαλέα χοάνη χάνεται; Με ποιά δικαιολογία επιστρατεύεται στη σωτηρία τζογαδόρων που απλώς έπαιξαν και έχασαν;

Αυτό αναρωτιέται κανείς βλέποντας τον καθημερινό στροβιλισμό των χρηματιστηρίων γύρω από άξονες αόρατους, ύποπτα ξένους από κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Ακούγοντας για την δημοσιοποίηση ζημιών από συμβόλαια και χρηματιστηριακά προϊόντα που μέχρι χθες απέδιδαν τα τεράστια κέρδη τους σε μια χούφτα ανθρώπους.

Και η απάντηση; Πως θα την δώσουν με στοιχειώδη έστω συνέπεια οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι – δημοσιογράφοι, “επενδυτές” , πολιτικοί – που αποθέωναν την ελευθερία ως αυτορρυθμίση; Που είναι λοιπόν η αυτορρύθμιση όταν οδηγεί στην καταβύθιση τραπεζών, κραταιών hedge funds και ολόκληρων αγορών;

Αυτοί που μέχρι χθές κραύγαζαν για την δήθεν υπερβολική προστασία της εργασίας, που ξεσπάθωναν λ.χ. κατα των ΣΣΕ μιλώντας για τις αρετές της ιδιωτικής διαπραγμάτευσης και πρωτοβουλίας, που δογμάτιζαν υπέρ της “οικονομικής ελευθερίας” και κατά της κρατικής παρεμβάσης τώρα εκλιπαρούν γι’ αυτήν. Εκείνοι που αποστρέφονταν με οργή τον ”κρατισμό” γράφουν τώρα με ανακούφιση για το άνοιγμα των κρατικών ταμείων και την “πολύτιμη κυβερνητική στήριξη”.  - Ή απειλούν – με ύφεση, κραχ και ανεργία – ζητώντας με τόσο εντυπωσιακό θράσος να πληρώσουν οι μισθωτοί των 10 ωρών και οι υποαπασχολούμενοι τα λαχεία που δεν κλήρωσαν …

- Θράσος που τον καιρό της “επιτυχίας” έντυναν με ιδεολογήματα που θα ακούγονταν απλώς γελοία αν δεν στοίχιζαν τον κόπο τόσων πολλών…

Πότε όμως θα μας πούνε που πήγε ο πλούτος των εθνών; Ή τουλάχιστον πότε θα καταλάβουμε οτι στη συνέπεια αυτής της απάντησης κρύβεται η ουσία όλων αυτών που λέμε πολιτική…