“Καταλαβαίνοντας” δεκαπεντάχρονους ή απωθώντας τις ευθύνες στο (πολιτικά) ακαταλόγιστο Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου, 2008
Posted by contralegem in Επικαιρότητα.Tags: griots, σύνταξη κοινωνίας, Βία, δεκαπεντάχρονοι
trackback
Σε αυτό το σχόλιο με απασχολεί ένα φαινόμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στα τελευταία γεγονότα: η έντονη παρουσία σ΄αυτά εφήβων 15-16 χρόνων. Και ακόμα περισσότερο: ο τρόπος που αντιμετώπισε την – πρωτόγνωρη – εμπλοκή σ’ αυτά η ελληνική κοινωνία – ή το μέρος της εκείνο τουλάχιστον που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε “διαλεγόμενο δήμο”.
Οι παρακάτω σκέψεις είναι περισσότερο μια κωδικοποίηση της γνώμης που εξέφρασα σε άλλο χώρο, όπως επωφελήθηκε από τα εκεί σχόλια του aerosol.
Παρατηρώντας τις αντιδράσεις στα γεγονότα και την καταγραφή τους από τα Μέσα, μου δόθηκε η εντυπωση οτι λίγο-πολύ περιορίστηκαν σε μια ευχή να προσπαθήσουμε να “καταλάβουμε τα παιδιά”, αντί να τους “δείξουμε” που πρέπει να στραφούν για να ζητήσουν ένα μέλλον καλύτερο απ’ το δικό μας.
Με την παραπάνω φράση εννοώ οτι ένα σημαντικό τμήμα των γραπτών και ηλεκτρονικών ΜΜΕ αντιμετώπισε την “οργή των παιδιών” ως ώριμη και κατασταλαγμένη πολιτική άποψη. Ως μια θέση για την οργάνωση της κοινωνίας την οποία οι υπόλοιποι (συμβιβασμένοι μη-15χρονοι) έπρεπε να καταλάβουμε (με την έννοια του άκριτα αποδεχθούμε, εξηγώ παρακάτω τη χρήση της λέξης).
Τι είναι όμως αυτό στο οποίο αποτύχαμε ”εμείς” (οι μη 15χρονοι – ο εν ελευθερία και ορθώ λόγω διαλεγόμενος δήμος); Τι θα μπορούσαμε να δείξουμε, οταν έχουμε κατά τεκμήριο αποτύχει να χτίσουμε μια κοινωνία που να χωράει το όνειρο; Γιατί να μην είναι καλύτερο να μηδενίσουμε το κοντέρ και να αφήσουμε τα παιδία των 15χρόνων να ξεκινήσουν από την αρχή. Όπως αυτά θέλουν. Ακόμα και αν είναι με πέτρες και διημέρευση στο δρόμο. Και κατάργηση του Σχολείου (ως ιδέα).
Αυτό που θα ‘πρεπε να δείξουμε (το ρήμα ίσως δεν είναι δοκιμο – εννοώ: προτείνουμε) είναι κατά τη γνώμη μου ο τρόπος με τον οποιο μπορεί να παραχθεί πολιτική ικανή ορίσει την κοινωνική συμβίωση. Με τη ορθολογική διαλεκτική αντιμετώπιση των κοινωνικων προβληματων. Με τη γνώση.
Αυτό που θα περίμενα από “εμάς” είναι να προτείνει (δείξει) σε αυτούς που αρκούνται σήμερα να βγαίνουν φωνάζοντας στο Δρόμο ποιες είναι οι εναλλακτικές που έχουν μπροστά τους. Κανείς δεν μπορεί να χτίσει την κοινωνία από την αρχή (ούτε οι σημερινοί 15χρονοι). Αυτό είναι δυσβάσταχτα δυσκολο. Είναι σαν να λέμε οτι επειδή το Ελληνικό κράτος του 2008 είναι αποτυχημένο, πρέπει να δοθεί στους δεκαπεντάχρονους η δυνατότητα να αρχίσουν χωρίς καθόλου κράτος. Να δοκιμάσουν την κατά Hobbes φυσική κατάσταση. Ενώ ξέρουμε οτι κάτι τέτοιο οδηγεί σε ανελευθερία. Ενώ ξέρουμε οτι τότε θα μιλήσει μόνο το μαχαίρι.
Αυτό που έλλειψε απο την απόδοση των γεγονότων ήταν, κατα τη γνώμη μου, μια εποικοδομητική διαλεκτική ικανή να δώσει σε αυτούς που σήμερα (αντικειμενικά λόγω της ηλικίας τους) δεν μπορούν να πάρουν πολιτικές αποφάσεις εκείνα τα ερεθίσματα να της αναζητήσουν.
Αυτό με τη σειρά του δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο ή υπέρμετρα πατερναλιστικό. Είναι ακριβως ο ρόλος που (θα έπρεπε να) υπηρετεί το σχολείο: να μεταδίδει γνώση και ερεθίσματα ώστε αυτοί που έρχονται να ζουν καλύτερα από αυτούς που πέρασαν. – Γιατι βέβαια δεν νομίζω οτι πιστεύει κανεις οτι οι 15χρονοι θα έπρεπε να αφεθούν να ανακαλυψουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα εκ νεου…
Με την ίδια έννοια που αυτόν βλέπω ως τον (απαραίτητο) ρόλο του σχολείου, έτσι θα περίμενα να λειτουργήσει και ο δημόσιος διάλογος στο χώρο της πολιτικής.
Η γνωμη μου είναι πως στον ρόλο αυτό απέτυχε. Αυτό που κυριάρχησε είναι μια ρομαντική – προκοινωνική θεώρηση οτι δήθεν οι 15χρονοι είναι φορείς μιας φυσικής αλήθειας. Γι’ αυτο και η βία (ο όρος τεχνικά) που ασκουν δικαιολογείται. Απο κάποια υπερκόσμια, ανορθόλογη οργη…
Είδαμε δηλαδή (και βλέπουμε), την άκριτη αποδοχή μιας ορισμένης αντίδρασης ως κατι δικαιωματικά (λόγω νεοτητας) σωστό. Αρκεστήκαμε να “καταλάβουμε” όχι καταβάλοντας την αναλυτική (και απαραίτητη διεργασία) απέναντι στο κοινωνικό φαινομενό, αλλά δείχνοντας μια άκριτη, μεταφυσική συμπάθεια και αποδοχή.
Ίσως αυτό το τελευταίο να είναι το κλειδί για να καταλάβουμε πολλά από τα γεγονότα που έζησε η Αθήνα τις τελευταίες μέρες: είδαμε μια κοινωνία που προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα της οργάνωσής της τάσσοντας τον Λόγο και τη Αδιαμεσολάβητη Οργή στη ίδια (τουλάχιστον) Τάξη… Μια κοινωνία που προσπαθεί να αναζητήσει τους άξονες της σύνταξής της όχι στη διαλεκτική αναζήτηση του ορθολογικού, αλλά σε όρους όπως οργή, οίκτος, συμπάθεια ή θρήνος…
Αν ψάχνουμε εκεί τις απαντήσεις που ζητάμε, μπορούμε να αρκεστούμε στα συνθήματα και τις κραυγές παιδιών του γυμνασίου ή εκείνων που ηλικιακά μόνο δεν βρίσκονται σ΄αυτή την κατηγορία… Αν όχι, πρέπει να ψάξουμε τι δεν πήγε (κι αυτή τη φορά) σωστά…
Αγαπητέ contra legem, παρακολουθώ τη σκέψη σου και βρίσκω πως εστιάζουμε διαφορετικά σε κάποια σημεία –χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συναντιόμαστε καθόλου.
Το πρώτο και χαρακτηριστικό είναι πως δεν πιστεύω ότι η κοινωνία αντέδρασε αποδεχόμενη άκριτα τους νέους. Κάποια ΜΜΕ –ακολουθώντας την δική τους ατζέντα και πολιτική- έπαιξαν ένα παρόμοιο γλοιώδη και υποκριτικό ρόλο με την ίδια ευκολία που σε λίγες μέρες θα ξεχάσουν και τους νέους και όλους μας. Όμως αυτή η τακτική είναι πια γνωστή σε μικρούς και μεγάλους , μας πατρονάρει όλους, και έχει γίνει αντικείμενο κριτικής και σαρκασμού (κυρίως από τους νέους) σε μεγάλο βαθμό. Δεν νομίζω πως έχει νόημα να σταθεί κανείς παραπάνω σ’αυτό.
Ως εκ τούτου, βρίσκω αταίριαστη την κινδυνολογία περί παράδοσης της πολιτικής σκέψης και πρακτικής αποκλειστικά στους νέους, ή σε οποιονδήποτε. Οι ίδιοι οι έφηβοι δεν θα είχαν καμμία απολύτως όρεξη να φάνε το υπόλοιπο της εφηβείας τους παίζοντας τους πολιτικούς ή ασκώντας εξουσίες. Νομίζω πως εμμένοντας σε τέτοιες σκέψεις κυνηγάμε σκιές και απομακρυνόμαστε από την ουσία των γεγονότων.
Η ουσία, για μένα, είναι πως ειπώθηκε ένα εκρηκτικό «φτάνει πια!» στην κατάντια της ελληνική κοινωνίας. Εκφράστηκε έντονα πολιτική σκέψη και –σημαντικότερο- είδαμε πολιτική πράξη. Κατασταλαγμένη, συνειδητά στοχευμένη; Όχι. Δεν υπάρχουν (ακόμα, τουλάχιστον)οι εστίες συμπύκνωσης σε κάτι συγκεκριμένο όλης αυτής της δύναμης. Δεν είναι σαφές το «τι θέλω» και το «πώς θα το πετύχω», είναι όμως σαφέστατο το «δεν αντέχω άλλο». Και αυτό είναι ήδη παραπάνω απ’ ό,τι κατάφερε να ψελλίσει τόσες δεκαετίες η κοινωνία μας. Δεν διαθέτουν οι ενήλικες κατασταλαγμένη πολιτική σκέψη για να παραδώσουν στα παιδιά τους. Αρκετοί πολίτες μπορεί να έχουν, αλλά συχνά αναλώνονται κι αυτοί σε ατέρμονες κουβέντες χωρίς εστιασμό και αποτέλεσμα. Νομίζω πως αυτές οι παραδοχές δεν συνιστούν άκριτη, μεταφυσική αποδοχή της νεότητας.
Οι νέοι φώναξαν πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Όλοι το γνωρίζαμε, αρκετοί το ψιθυρίζαμε, μα δεν είχαμε την ωριμότητα ή τα κότσια να το βροντοφωνάξουμε μαζικά. Το τι θα κάνουμε με αυτό είναι θέμα όλων μας, όχι κάτι που κανείς θέλει να ρίξει στους ώμους μιας θεοποιημένης νεότητας. Ο καθένας ας το ψάξει από την θέση του και με τον τρόπο του.
Υπάρχουν προηγούμενα πολιτικής σκέψης και δράσης που δεν πρέπει να χαραμιστούν. Υπάρχει συσσωρευμένη εμπειρία να εμπνεύσει τους πολίτες. Όμως, καλούμαστε να αρχίσουμε από την αρχή στο εξής: στο να χτίσουμε πολιτικό χαρακτήρα, να ανακαλύψουμε εκ νέου την έννοια της συμμετοχής στα κοινά, να αποτινάξουμε την απάθεια. Σε αυτή την δύσκολη πορεία (αν συμβεί, γιατί δεν είμαι αισιόδοξος) η υπέρμετρη σιγουριά στις ως τώρα γνώσεις μας μπορεί να είναι εμπόδιο. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τίποτα. Όμως, οφείλουμε να αλλάξουμε εμείς, όχι οι πληροφορίες που έχουμε αθροίσει με τα χρόνια.
Οι νέοι πρόσφεραν εγρήγορση, και γι αυτό μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες. Δεν έχουν την μυστική πηγή της κριτικής σκέψης, όπως δεν την έχουμε κι εμείς. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που να υποστηρίζει το αντίθετο. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά όλων. Αν διαφωνούμε σε κάτι, είναι πως εστιάζεις σε κινδύνους που δεν βλέπω να υπάρχουν στ’ αλήθεια, αφήνοντας μια αίσθηση μανιχαϊστική (εμείς/αυτοί) και προστασίας κεκτημένων, εκεί που νιώθω πως το απαραίτητο είναι η ενότητα.
Δεν ξέρω αν κατάφερα να είμαι σαφής. Ενίοτε πολυλογώ! Ευχαριστώ για τον χώρο. Με ενδιαφέρον θα διαβάσω ό,τι έχεις να προσθέσεις.
Μια σύντομη δευτερολογία:
Στ’αλήθεια δεν πιστεύω πως ο άνθρωπος είναι ορθολογικό ον, κι ας προσποιούμαστε πως είναι. Προσπαθεί να έχει και τον ορθολογισμό στα εργαλεία του –και είναι καταδικασμένος αν δεν το κάνει. Αλλά ας μην υποτιμούμε, ως αντίπαλο ή ως σύμμαχο, τα ένστικτα, τα συναισθήματα, το θυμικό. Ίσως κι αυτά να ακονίζονται και να γίνονται εύστοχα. Πιστεύω πως κάθε ιδεολογία είναι, πρώτα απ’ όλα, ένας μύθος που μπορεί να εμπνεύσει, καλά ειπωμένος από ανθρώπους με ταλέντο προς δέκτες με ανάλογες ευαισθησίες. Αν δεν συγκινηθούμε απ’ αυτή, δεν αρκούν οι ορθολογικές της λεπτομέρειες για να κινηθούμε προς μια κατεύθυνση.
[Αλλά αυτά είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα…]
Contralegem γεια χαρά!
Πρώτα απ’όλα, πρίν ξεκινήσω να πω ότι πραγματικά απολάμβανα αυτά που έγραφες στο Βλέμμα του Νίκου Ξυδάκη. Δεν συμφωνούσα απόλυτα με όλα, αλλά παρόλα αυτά με χαροποιούσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπήρχαν και κάποιοι,όπως εσυ, οι οποίοι παρά την γενικότερη υστερία και θολούρα που επικρατούσε τις ημέρες των ταραχών, προσπαθούσαν να κρατήσουν μια κριτική στάση απέναντι στα γεγονότα. Και δυστυχώς, η έλλειψη κριτικής σκέψης από πολλούς εκείνες τις μέρες, και κυρίως τα κόμματα της αριστεράς και τις αριστερές πολιτικές οργανώσεις, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής.
Πάμε τώρα σε μια μικρή διαφωνία που έχω σχετικά με κάποια από όσα γράφεις στο κείμενο σου.
Λές ότι «ένα σημαντικό τμήμα των γραπτών και ηλεκτρονικών ΜΜΕ αντιμετώπισε την “οργή των παιδιών” ως ώριμη και κατασταλαγμένη πολιτική άποψη. Ως μια θέση για την οργάνωση της κοινωνίας την οποία οι υπόλοιποι (συμβιβασμένοι μη-15χρονοι) έπρεπε να καταλάβουμε (με την έννοια του άκριτα αποδεχθούμε, εξηγώ παρακάτω τη χρήση της λέξης).»
Η οργή και η αγανάκτηση από μόνες τους σίγουρα δεν αποτελούν κατασταλλαγμένη πολιτική άποψη, συμφωνώ, αλλά τα παιδιά είχαν ένα τουλάχιστον ρητά διατυπωμένο αίτημα αγαπητέ contralegem, από την πρώτη στιγμή των κινητοποιήσεων τους, αυτό του εκδημοκρατισμού της αστυνομίας. Το οποίο ήταν και το πιο κοινό αίτημα και κατά την γνώμη μου, πολύ ουσιαστικό. Διάβασα αρκετές εφημερίδες, αλλά μίλησα και με παιδιά, εκείνες τις ημέρες και οι μαθητές παντού ανέφεραν σαν κύριο λόγο για τις διαδηλώσεις τους, πέρα από την δικαιολογημένη οργή τους για τον αναίτιο θάνατο του παιδιού, την επιθυμία να αλλάξει η στάση της αστυνομίας απέναντι στους ίδιους, αλλά και στους πολίτες γενικότερα, μια αλλαγή η οποία θα αντανακλούσε περισσότερο σεβασμό και αισθητά λιγότερο αυταρχισμό.
Αυτό ήταν το αίτημα, προτάσεις όμως που θα βοηθούσαν στην πραγματοποίηση της επιθυμούμενης αλλαγής δεν διατυπωθηκαν με σαφήνεια, συμφωνώ. Εδώ, για να είμαι ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ότι και διάβασα και άκουσα κάποιες προτάσεις των μαθητών (και δεν αναφέρομαι εδω στην πρόταση του Συνασπισμού περι αφοπλισμού της αστυνομίας), όπως τις μετέφεραν οι ίδιοι οι μαθητές. Κάποιες, αν και σε εμβρυακό στάδιο, μπορεί και να είναι καλές, σίγουρα όμως χρήζουν παραπέρα επεξεργασίας. Ομως, στην πλειοψηφία τους τα παιδιά δεν διατυπώσαν προτάσεις.
Κατά τα άλλα, το υπόλοιπο κείμενο εκφράζει συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει και εγω.
Αν αφήσουμε στην άκρη τους μαθητές αυτούς που εκφράστηκαν σχετικά ειρηνικά, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, όχι απαραίτητα μαθητές (θα υπήρχαν και μαθητές αλλά δεν νομίζω πως ήταν οι περισσότεροι), οι κουκουλοφόροι, οι οποίοι εξαπόλυσαν ένα μίσος εναντίον της κοινωνίας γενικά, ένα μίσος που δεν έθεσε αιτήματα (εξου και ο καθένας το ερμήνευε όπως ήθελε) αλλά επιζητούσε διαρκώς την μετωπική αντιπαράθεση με την αστυνομία και τίποτα άλλο (τουλάχιστον έτσι φαινόταν).
Για μένα το ερώτημα είναι πως αυτό το εντονότατο μίσος αυτών των παιδιών θα μπορούσε να μετουσιωθεί σε ορθολογική κοινωνική δράση, σε δράση δηλαδή η οποία, διαμέσου της κριτικής σκέψης, θα μπορούσε να συμβάλλει σε μία ευρεία κοινωνική αλλαγή την οποία έχουμε πολύ ανάγκη.
Και να ξεκαθαρίσω εδω βέβαια ότι όταν λέω πως χρειάζεται μια μετουσίωση αυτού του μίσους σε ορθολογική κοινωνική δράση, σε καμμία περιπτωση δεν εννοώ να το συμπιέσουμε κάτω από τον ζουρλομανδύα των υπάρχοντων κομματικών σχηματισμών. Δεν έχει νόημα να γίνει αυτό γιατί τα υπάρχοντα κόμματα, όπως υπάρχουν και λειτουργούν, είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.
Aντιχαιρετώ και εύχομαι καλή χρονιά Απογοητευμένε!
Βλέπω οτι μοιράζεσαι κάποιες από τις ενστάσεις του aerosol. Βλέπετε και οι δύο ένα νόημα και ίσως ένα αίτημα στη στάση ένος σημαντικού τμήματος των “δεκαπεντάχρονων”.
Εδώ πριν από όλα οφείλω νομίζω μια εξήγηση: με όσα έγραψα δεν ήθελα να εκφράσω απαξία για κανένα, πόσο μάλλον για μια μερίδας αυτών που αναπόφευκτα είναι το μέλλον… Η αναφορά σε μια ηλικιακή ομάδα περιγράφει, ως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, μια γενικότερη μορφή πολιτικού λόγου που ήθελα να σχολιάσω. Ακόμα περισσότερο βέβαια δεν είχα στόχο να “προστατέψω κεκτημένα” (με τρομάζει και μόνο η σκέψη!)
Αυτό που ήθελα να πω είναι οτι σε ένα σημείο κρίσιμο για την πολιτική οργάνωση της κοινωνίας μας, σε ένα σημείο συντακτικής σημασίας, ο πολιτικός λόγος της χώρας φάνηκε δραματικά ανεπαρκής.
Ακριβώς ένα δείγμα της ανεπάρκειάς του αυτής ήταν, κατά τη γνώμη μου, το το οτι ανήγαγε την θυμική, συναισθηματική (και ως τέτοια απόλυτα κατανοητή) αντίδραση γυμνασιόπαιδων σε έκφραση πολιτικής θέσης.
Ήταν τόσο ανίκανη η ελληνική κοινωνία να θέσει τα κρίσιμα ερωτήματα της οργάνωσής και να αναζητήσει κριτικά νέες απαντήσεις σ΄αυτά, που είδε στις τόσο κοινότυπες και απελπιστικά συντηρητικές απαντήσεις των παιδιών που βγήκαν στο δρόμο μια κάποια διέξοδο…
Εννοώ δηλαδή το εξής: η σημασία που δόθηκε στην άλογη αντίδραση, τον θυμό και την οργή (και εδώ γενικεύω – τα παιδιά του σχολειου είναι μόνο ένα παράδειγμα) μας εμπόδισε να συζητήσουμε ουσιαστικά. Να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Είδαμε όλοι την ανάγκη για αλλαγή, αλλά όταν η κουβέντα ήρθε στο ασυγκρίτως δυσκολότερο ερώτημα “τι αλλάγη;” τον λόγο είχαν οι κραυγές.
Και να ‘μαστε πάλι στο σημείο μηδέν.
Για να γυρίσω στις ενστάσεις που διατυπώθηκαν σχετικά, βλέπω οτι είναι κυρίως δύο.
Η πρώτη είναι οτι μάλλον υπερέβαλλα ως προς την σημασία που όντως δόθηκε στο λόγο των 15χρονών. Εδώ πρόκειται για ζήτημα εμπειρίας και, όπως ξαναείπα, ίσως κάνω λάθος. Μου φάνηκε πάντως δυσανάλογος ο δημόσιος χώρος που καταναλώθηκε για μη-ορθόλογα επιχειρήματα.
‘Ισως θα ήταν πιο σωστό να εντάξουμε αυτόν τον απλώς “οργισμένο” λόγο των παιδιών εξω απ’ την ΓΑΔΑ στην γενικότερη εικόνα του μη-κριτικού διαλόγου που χαρακτήρισε την συζήτηση για τα γεγονότα.
Απ’ την άλλη – και εδώ η δεύτερη αντίρρηση – βλέπεις Απογοητευμένε σ’ αυτού το είδους τον λόγο τουλάχιστον ένα κριτικό αίτημα: τον “εκδημοκρατισμό της αστυνομίας”, “μια αλλαγή η οποία θα αντανακλούσε περισσότερο σεβασμό και αισθητά λιγότερο αυταρχισμό”.
Είναι μια θέση που ακούστηκε συχνά. Κατά τη γνώμη μου της δόθηκε πολύ περισσότερη σημασία απ΄όση της αξίζει.
Γενικότερα η κουβέντα περιστράφηκε τελικά σε μια ιδιόμορφη “Μπατσολογία” ελληνικά πρωτότυπη (Απογοητευμένε, προφανώς δεν λέω οτι μετέφερες μια τέτοια θέση, την είδα όμως να κυριαρχεί – και μεταξύ των παιδιών του σχολείου).
Το πρόβλημα δηλαδή εκφυλίστηκε στην στάση της αστυνομίας (των “μπάτσων”) που ήταν υπερβολικά βίαιη, αυταρχική, προβοκατόρικη κτλ.
Μα, ποιόν άλλο ρόλο έχει η αστυνομία από το να ασκεί Βία; Σε τι άλλο χρειάζεται η αστυνομία απ΄το να είναι το όργανο της κρατικής Βίας; Και τελικά, από αυτό δεν ξεχωρίζουν οι οργανωμένες κοινωνίες: απ΄το οτι την Βία την μονοπωλεί η αστυνομία;
Άρα η Βία είναι η φύση της αστυνομίας. Μη-βίαιη αστυνομία δεν υπάρχει. Και ακόμα και οι φορές που η αστυνομία ξεπερνά τα όρια της εξουσιοδοτημένης βίας, σε ένα Κράτος Δικαίου είναι -τιμωρούμενες- εκφράσεις ενός αναγκαίου κακού.
Τότε ποιό είναι το κεντρικό ερώτημα; Τι μας διέφυγε όλον αυτό το καιρό;
Κατά τη γνώμη μου οι κανόνες που ρυθμίζουν την κοινωνική συμβίωση και τους οποίους απλώς εφαρμόζει (βίαια είναι η αλήθεια, δεν υπάρχει άλλος τρόπος) η αστυνομία.
Το κρίσιμο πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η εφαρμογή των κανόνων (μπορεί κι αυτό, αλλά δευτερευόντως, περιφερειακά), αλλά οι κανόνες οι ίδιοι.
Γιατί δεν μας καλύπτουν; Ποιά είναι τα προβλήματα της παραγωγής τους; Σε ποιά σημεία συντηρούν και αναπαράγουν κοινωνική αδικία; Τι πρέπει να αλλάξει – και κυρίως: προς τα πού;
Εδώ νομίζω οφείλουμε να στρέψουμε την κουβέντα. Και βέβαια το ζητούμενο της δεν μπορεί να είναι η ενότητα (ποιών με ποιούς, αλήθεια;) όπως γράφει ο aerosol, αλλά η λύση αυτών που όλοι καταλαβαίνουμε σαν προβλήματα.
Αν η λύση είναι σύγκρουση, σύγκρουση ας είναι. Έλλογη όμως, όχι του όχλου που μηρυκάζει κοινότυπα συνθήματα και βαφτίζει κίνημα και επανάσταση το παιδικό παιχνίδι “κλέφτες κι αστυνόμοι”…
Και μια σχετική ερώτηση για τον θρυλούμενο “εκδημοκρατισμό” της αστυνομίας: ομολογώ δεν καταλαβάνω το αίτημα…
Εννοεί την δημοκρατική εκλογή των αστυνομίκων οργάνων; Το μονό παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό (του αμερικάνου sheriff) το θεωρώ αποτυχημένο…
Αν πάλι ζητεί την τήρηση των κανόνων γιατί “εκδημοκρατισμός” και όχι “νομιμότητα”;
Μιλώ για επιθυμητή ενότητα όλων των πολιτών μπροστά στο γεγονός πως η χώρα μας βρίσκεται σε δεινή κατάσταση σε πάρα πολλούς τομείς. Ενότητα στην διάθεσή μας να γίνει θέμα συζήτησης και πράξεων, να μην μπαίνει κάτω από το χαλί και να μην αναβάλονται οι λύσεις για ένα -αβέβαιο- μέλλον. Ενότητα στο να ξαναγίνουμε πρόθυμοι να παίξουμε τον ρόλο ενεργών πολιτών. Ενότητα στην ανάληψη των ευθυνών.
Αν συμβεί αυτό, θα έλθουν διαφωνίες, κόντρες, ζυμώσεις, τάσεις και αντιθέσεις στην επιφάνεια. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία, αρκεί να μιλάμε και να πράττουμε και όχι να παρακολουθούμε απελπισμένοι. Οι συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις που θα προκύψουν (αργά και με δυσκολία) είναι τα επόμενα, μακρινά βήματα. Η αφύπνισή μας είναι το πρώτο.
[Καλή χρονιά!]
Contralegem γεια χαρά και πάλι!
Επειδή το προηγούμενο όνομά μου πρέπει να ήταν το πιο κατσούφικο που υπήρχε σε όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα και επειδή γενικότερα έχει πάψει να αντανακλά κάτι από εδώ και στο εξής στη θέση του Απογοητεύμενου η Δύστροπη Πραγματικότητα! Δύστροπη επειδή όσο και αν θέλουμε να τη στρέψουμε προς μια ορισμένη κατεύθυνση εκείνη πολλές φορές εννοεί να ακολουθεί το δικό της δρόμο παρά τους όποιους σχεδιασμούς μας.
Πάμε στο κυρίως θέμα…
Κατ’αρχήν συμφωνώ με αυτό που λές, ότι δηλαδή ένα τμήμα του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας είδε στις διάφορες βίαιες δράσεις των παιδίων μία κατασταλλαγμένη πολιτική άποψη. Αυτό μας έκανε μεγάλο κακό τελικά γιατί μια συζήτηση που θα έπρεπε να γίνει τελικά δεν έγινε. Το τι έχω διαβάσει αυτές τις μέρες δεν λέγεται! Ο κάθε πικραμένος πρόβαλλε τις όποιες επαναστατικές ή αντιδραστικές του φαντασιώσεις σε ότι γινόταν τον Δεκέμβριο και ερμήμευε τα γεγονότα ανάλογα. Παρόλα αυτά όμως, η ανάγκη να κατανοήσουμε όλα αυτά τα γεγονότα είναι επείγουσα. Εαν δεν κάτσουμε να σκεφτούμε τι έφταιξε και οδηγηθήκαμε σε τέτοιας έκτασης βίαιο ξέσπασμα, που δεν είχαμε ξαναδεί από την πτώση της δικτατορίας και έπειτα, είναι πολύ, πάρα πολύ πιθανό πως θα ξαναδούμε στο μέλλον τέτοια ξεσπάσματα, ενδεχομένως ακόμα πιο βίαια και ακόμα πιο εκτεταμένα. Προσωπικά μια τέτοια προοπτική για πολλούς και διάφορους λόγους μόνο χαρά δεν με κάνει να νιώθω.
Ας πάμε τώρα σε αυτά που λές και με τα οποία εξακολουθω να διαφωνώ.
Το αίτημα περι του εκδημοκρατισμού της αστυνομίας (θα εξηγήσω αμέσως παρακάτω τη εννοώ με αυτό) όντως τέθηκε από ένα τμήμα των μαθητών, ένα μεγάλο τμήμα για την ακρίβεια. Διάβασα σε αρκετές εφημερίδες τα ίδια τα παιδιά να διατυπώνουν αυτό το αίτημα, και επίσης , μέσα από δικές μου συζητήσεις με κάποια από αυτά, κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα, το αίτημα ήταν όντως υπαρκτό.
Οταν λέω εκδημοκρατισμό της αστυνομίας αναφέρομαι σε μια αλλαγή νοοτροπίας από την μεριά της αστυνομίας, σε μια αλλαγή η οποία θα οδηγήσει σε μια διαφορετικη στάση απέναντι στους πολίτες. Όλη αυτή η κουβέντα περι «μπάτσων» κατείχε τόσο κεντρική θέση κατά την διάρκεια των ταραχών, αλλά και γενικότερα κατέχει μία κεντρική θέση στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, ακριβώς επειδή έχουμε μια αστυνομία που αυθαιρετεί συχνά εις βάρος των πολιτών (αρκετές φορές φτάνοντας μεχρι τον φόνο, με πιο προσφατο παράδειγμα τον Αλέξη Γρηγορόπουλο) χωρίς να τιμωρείται σχεδόν ποτέ. Οι ποινές, όταν υπάρχουν, θεωρούνται τις περισσότερες φορές πολύ ελαφριές σε σχέση με το αδίκημα που έχει διαπραχθεί.
Εδω θα αναφέρω ενδεικτικά, και από μνήμης, μερικά παραδείγματα του πρόσφατου παρελθόντος, τα τελευταία 7-8 χρόνια για την ακρίβεια.
- Ο βαρύς εξευτελισμός αλλοδαπών κρατούμενων στο α.τ Ομονοίας, συγκεκριμένα αστυνομικός τους είχε βάλει να χαστουκίζουν ο ένας τον άλλο. Το βιντεοσκοπούσε κιόλας για να έχει να το απολαμβάνει αργότερα, τόσο πολύ του άρεσε.
- Ο βασανισμός αλλοδαπων κρατουμένων στο α.τ του Άγιου Παντελεήμονα από αστυνομικό, το σβήσιμο αναμμένων τσιγάρων στο σώμα τους και το φτύσιμο στο στόμα τους (που τους επέβαλλε να το ανοίγουν) ήταν μερικά από τα βασανιστήρια στα οποία τους υπέβαλλε.
- Ο φόνος τσιγγάνου στο Ζεφύρι πριν από μερικά χρονια όταν δεν σταμάτησε σε αστυνομικό μπλόκο. Πυροβολήθηκε από πίσω, μέσα στο αυτοκίνητό του, ενω προσπαθούσε να διαφύγει των αστυνομικών.
- Ο φόνος φοιτητή (Μαραγκάκης λεγότανε) όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε (ήταν ο συνοδηγός αν δεν με απατά η μνήμη μου) δεν σταμάτησε σε αστυνομικό μπλόκο. Πυροβολήθηκε και αυτός από πίσω. Το περιστατικό έλαβε χώρα στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο.
- Η προσπάθεια ενοχοποίησης ενός αθώου άγγλου διαδηλωτή που συνελήφθηκε μετά τα επεισόδια που έγιναν κατα την διάρκεια πορειάς εναντίον της συνόδου κορυφής που έλαβε χώρα στην Θεσσαλονίκη το 2002 ή το 2003. Η αστυνομία του έβαλε μια τσάντα γεμάτη μολότωφ και ισχυρίστηκε ότι ήταν δική του. Το φιάσκο αποκαλύφθηκε επειδή, για καλή τύχη του διαδηλωτή, η στιγμή της σύλληψής του καταγράφτηκε από φωτορεπόρτερ της Ελευθεροτυπίας καρέ-καρέ. Φαίνονταν πεντακάθαρα ότι όταν συνελήφθηκε έφερε τσάντα διαφορετικόυ χρώματος από αυτή που η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι έφερε. Στις φωτογραφίες φαινόταν επίσης ξεκάθαρα η στιγμή που ένας αστυνομικός του άλλαζε τις τσάντες. Οπως αντιλαμβάνεσαι Contralegem, εαν δεν υπήρχε μπροστά ο φωτογράφος ( στις φωτογραφίες του οποίου οφείλει την αθώωσή του ο διαδηλωτής) σήμερα αυτός ο άνθρωπος θα ήταν στην φυλακή.
- Η περίφημη υπόθεση ζαρντινιέρα η οποία επειδή είναι πολύ πρόσφατη θα σου είναι γνωστή σίγουρα. Το τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι, αν λάβει κανείς υπόψη την ζημιά που έκαναν οι αστυνομικοί αυτοί στον κύπριο φοιτητή, τον Αυγουστίνο Δημητρίου, (χρειάζεται ψυχοφάρμακα σε καθημερινή βάση) λόγω του αναίτιου και άγριου ξυλοδαρμού στον οποίο τον υπέβαλλαν, βλέπει ότι οι ποινές που τους επιβλήθηκαν είναι κυριολεκτικά της πλάκας! Χοντρικά μιλώντας, οι 4 καταδικάστηκαν για το αδίκημα της Επικίνδυνης σωματικής βλάβης (ενω θα έπρεπε να τους είχε απαγγελθεί η κατηγορία περι Βαριάς σωματικής βλάβης) και τους επβλήθηκαν 3 χρόνια με αναστολή εξαγοράσιμα αντί 5 ευρώ την μέρα. Οι άλλοι 4 κατηγορούμενου καταδικάστηκαν για απλή συνέργεια.
Με κίνδυνο να φανώ κουραστικός, και προκαταβολικά ζητώ συγγνώμη, ανέφερα όλα τα παραπάνω περιστατικά (και υπάρχουν ακόμα περισσότερα) για να προσπαθήσω να δείξω ότι η ελληνική αστυνομία πολύ απέχει από τις αστυνομίες διαφόρων άλλων δυτικοευρωπαϊκών κρατών Contralegem. Η αστυνομική αυθαιρεσία ίσως να μην είναι ο κανόνας αλλά δυστυχώς συνιστά μια νοοτροπία που είναι εξαπλωμένη σε σημαντικό βαθμό στους κόλπους της αστυνομίας, η δε σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν οι διάφοροι αστυνομικοί που αυθαιρετούν κάνει τα πράγματα απλά χειρότερα. Και η αστυνομική αυθαιρεσία δεν είναι ένα πρόβλημα που μόλις τώρα ανακαλύψαμε τον περασμένο Δεκέμβριο. Αντίθετα είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία εδω και πολλά χρόνια. Προσωπικά λοιπόν θεωρώ ότι πολύ καλά κάνανε οι μαθητές και ζητήσανε ένα τέλος στην πάντα έτοιμη να εκδηλωθεί αστυνομική αυθαιρεσία.
Είναι άλλο πράγμα να λέμε ότι η αστυνομία δεν μπορεί να είναι μη-βίαιη (με το οποίο συμφωνώ) και τελείως άλλο πράγμα αυτή η βία να ασκείται αδιάκριτα επι δικαίων και αδίκων. Υπ’αυτήν την έννοια το παράπονο των παιδιών εναντίον της αστυνομικής αυθαιρεσίας ήταν απόλυτα βάσιμο και δικαιολογημένο.
Να προσθέσω εδω ότι και κάποιες προτάσεις που διατυπώθηκαν για την επίλυση αυτού του προβλήματος είναι ακόμα σε εμβρυακή μορφή και σαφέστατα χρήζουν παραπέρα αποσαφήνισης έτσι ώστε να δούμε εαν έχουν κάποια αξία τελικά.
Φυσικά (και εδω είμαστε σύμφωνοι), όσο και εαν έχει κανείς δίκιο να φωνάζει για την αστυνομική αυθαιρεσία, οι επιθέσεις ενάντια σε αστυνομικά τμήματα ή ακομα και εναντίον των ίδιων των αστυνομικών με πέτρες, νεράτζια, μπουκάλια και ότι άλλο, δεν κάνουν απολύτως τίποτα που να βοηθάει προς την κατεύθυνση της επίλυσης του προβλήματος. Όλα αυτά συνιστούν συναισθηματικές αντιδράσεις οι οποίες, όσο και αν είναι δικαιολογημένες, αυτές καθεαυτές ΔΕΝ συνιστούν λύση ή έστω προσπάθεια λύσης του προβλήματος.
Δεν διαφωνώ, το υπόστρωμα όλης αυτής της ταραχής του Δεκέμβρη δεν είχε σαν μοναδικό συστατικό του την βαθιά ενόχληση που προκαλεί σε πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου, και ιδίως στους νέους, η αστυνομική αυθαιρεσία. Ένα άλλο συστατικό, ίσως πολύ μεγαλύτερης σπουδαιότητας, είναι το κλίμα της γενικευμένης αυθαιρεσίας που μας έχει κατακλύσει σαν χώρα. Κατά μία έννοια τα γεγονότα του Δεκεμβρίου ήταν μια εναντίωση, αλλά ταυτόχρονα και μια αντανάκλαση, όλου αυτού του κλίματος της διάχυτης ανομίας που μας περιβάλλει. Ή για να το πω αλλιώς, τα γεγονότα αυτά ήταν μία εναντίωση στο κλίμα της διάχυτης ανομίας που υπάρχει στην Ελλάδα αλλά με μέσο την ανομία (και εδω αναφέρομαι στις εκτεταμένες καταστροφές μαγαζιών και δημόσιων κτιρίων που έλαβαν χώρα τις δύο πρώτες, κυρίως, μέρες μετά τον φόνο του παιδιού).
Contralegem πιστεύω πως, εφόσον έχεις το χρόνο και τη διάθεση, θα είχε ενδιαφέρον να εκθέσεις σε ένα άλλο ποστ τις σκέψεις σου σχετικά με το ποιές είναι οι αλλαγές για τις οποίες θα έπρεπε να είχαμε όλοι συζητήσει τον Δεκέμβριο (και τελικά δεν συζητήσαμε). Έχω και εγω κάποιες σκέψεις οπότε θεωρώ πως θα είχε ενδιαφέρον να λάμβανε χώρα μια ανταλλαγή απόψεων πάνω στο ζήτημα των κοινωνικών αλλαγών που χρειάζεται η Ελλάδα (νομίζω πως σε αυτό υπάρχει ομοφωνία μεταξύ εμένα, εσένα και του aerosol, η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να αλλάξει).
Φιλικά Γιάννης
Καλησπέρα!
@ aerosol
Αν η ενότητα στην οποία αναφέρεσαι αφορά μια κοινότητα διαλόγου και κριτικού προβληματισμού, προφανώς συμφωνώ.
Αυτό άλλωστε μου φάνηκε οτι έλλειψε από την αντιμετώπιση των γεγονότων όλον αυτό τον καιρό.
Το κρίσιμο είναι πράγματι να αξιοποιηθεί η αφύπνιση που μας πρόσφερε το τραγικό γεγονός του προηγούμενου μήνα. Γιατί το να ξαναπέσουμε στον λήθαργο, δεν είναι δύσκολο…
@ Δύστροπη Πραγματικότητα (πρώην Απογοητευμένο [ομολογώ, προτιμώ το καινούργιο!])
Δέχομαι οτι η χρήση της βίας από την αστυνομία έχει ξεπεράσει πολλές φορές τον τελευταίο καιρό τα όρια που θέτει ο ρόλος της σύμφωνα με τον νόμο.
Αλλά δεν βλέπω και πάλι τι μπορεί να σημαίνει “εκδημοκρατισμός” της αστυνομίας. Όπως δεν μπορώ να καταλάβω και από ποιά άποψη θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ένα παιδί του γυμνασίου που πετάει μπουκάλι σε ένα αστυνομικό. Κατά τη γνώμη μου από καμμία απολύτως. Είναι η επάνοδος σε ένα (μη) κράτος αυτοδικίας και τυφλής βίας. Τρόμου και αρχαϊκής ανασφάλειας.
Νομίζω είναι πολύ πιο σωστή η αναφορά σου σε “ένα κλίμα διάχυτης ανομίας και αυθαιρεσίας”. Εδώ με συναντάς απόλυτα.
Τα περιστατικά αστυνομικής βίας που κατέληξαν στο αρχείο. Οι τραμπουκοί – lumpen επαναστάτες των Εξαρχείων που καίνε βιβλιοθήκες πανεπιστημιών. Οι διακυρήξεις από καθηγητές ΑΕΙ οτι δεν θα εφαρμόσουν τον Χ νόμο-πλαίσιο γιατί απλώς δεν τους αρέσει.
Ανήκουν όλα στην ίδια κατηγορία: της αυθαιρεσίας. Της άρνησης του βασικού προ-κανόνα, οτι το παιχνίδι της κοινωνικής συμβιωσης πρέπει να έχει κανόνες δεσμευτικούς για όλους.
Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας είναι νομίζω αυτό: οτι καθε ένας από μας νομίζει πως έχει δικαίωμα να εγείρει ένσταση νομιμότητας σε όποια κρατική απόφαση δεν του αρέσει.
Από την πληρωμή ενός προστίμου, έως την εφαρμογή μιας δικαστικής απόφασης ή ενός νόμου.
Το αποτέλεσμα είναι εξίσου πρωτόγνωρο και, για μενα τουλαχιστον, τρομακτικό: η ελληνική κοινωνία σε ένα μεγάλο βαθμό δεν αρνείται την ορθότητα συγκεκριμένων κανόνων επειδη τους θεωρεί κατά περιεχόμενο εσφαλμένους. Αρνείται συνολικά την δεσμευτικότητα των κανόνων.
Βρισκόμενη σ΄ένα σταυροδρόμι, αντι να πάρει τον δρόμο που οδηγεί μπροστά (σε μια νέα, πιο δίκαιη κανονικότητα) διαλέγει εκέινον που παει πίσω (στη μη-κανονικότητα).
Στον κοινωνικό όλεθρο της αναρχίας (με την τεχνική έννοια του όρου).
Όσον αφορά το θέμα για το ποιό είναι το πραγματικό αντικείμενο της συζήτησης που έπρεπε να κανουμε, έχεις δίκαιο οτι η κουβέντα είναι μακρά.
Αναφερθηκα πιο πανω γενικά στην συντήρηση και αναπαραγωγή της κοινωνικής αδικίας.
Η κουβέντα πρεπει να περιλάβει το θέμα της παιδείας στην ουσία του, εκέινο της οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας και βέβαια της κατανομής του πλούτου. Είμαι σίγουρος οτι θα βρούμε τον χρόνο να αναπτύξουμε μερικές σκέψεις και από εδώ.
Καλη Παρασκευή εύχομαι σε όλους!
Contralegem γεια σου και πάλι. Εύχομαι να είχες ένα καλό σαββατοκύριακο.
Το ότι δεν δικαιολογείται μία πράξη, όπως π.χ ο πιτσιρικάς που πετάει ένα μπουκάλι ή ένα νεράτζι στους αστυνομικούς, ΔΕΝ είναι λόγος για να μην προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την πράξη. Όταν λέω να κατανοήσουμε αναφέρομαι στα αίτια που οδηγούν στην πράξη, γιατί δηλαδή ο πιτσιρικάς εκφράζει επιθετικότητα απέναντι στην αστυνομία. Η κατανόηση δεν είναι το ίδιο με την δικαιολόγηση. Και είναι η δεύτερη, όχι η πρώτη, αυτή που οδηγεί όπως σωστά λες σε μια καταστασή αυτοδικίας και γενικότερα μια κατάσταση χάους.
Στο ζήτημα της διάχυτης ανομίας σίγουρα συμφωνούμε. Θεωρώ όμως ότι δεν έχουν όλοι την ίδια ευθύνη για την διάχυτη αυθαιρεσία που βασιλέυει στην Ελλάδα. Φέρουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες, δηλαδή η πολιτική εξουσία αλλά και αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή τους, δηλαδή η δικαστική εξουσία και η αστυνομία. Όταν η δράση αυτών των φορέων χαρακτηρίζεται από αυθαιρεσία τότε αγαπητέ μου Contralegem είναι εύκολο να προβλέψεις ότι η αυθαιρεσία θα διαχυθεί παντού στην κοινωνία και θα δηλητηριάσει τους περισσότερους, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.
Ένα περιστατικό που αντανακλά τον βάλτο της αυθαιρεσίας σε όλο του το αποκρουστικό μεγαλείο είναι αυτό που έπαθε η άτυχη (το άτυχη ούτε κατ’ ελάχιστο δεν αντικατπτρίζει το κακό που βρήκε αυτή την γυναίκα) συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα . Η Κωνσταντίνα Κούνεβα πάλευε εναντίον της εργοδοτικής αυθαιρεσίας όπως αυτή εκφραζόταν από τους ιδιοκτήτες της εταιρίας καθαριότητας στην οποία δούλευε. Δεν πάλευε για την κομμουνιστική επανάσταση, πάλευε για την εφαρμογή της νομιμότητας στους χώρους εργασίας. Την νομιμότητα αυτή την οποία τα αφεντικά της ξέρουν να την επικαλούνται μόνο όταν τa συμφέρει. Παλεύοντας για την εφαρμογή του νόμου στον εργασιακό της χώρο κατέληξε με το πρόσωπό της καμμένο (κυριολεκτικα) από βιτριόλι. Εκτός από το πρόσωπό της έχασε την φωνή της (οι φων. χορδές καταστράφηκαν), έχασε το ένα της μάτι (το άλλο έχει πάθει σημαντική ζημιά επίσης) και έχουν υποστεί εκτεταμένες ζημιές και πολλά άλλα ζωτικά της όργανα.
Πάμε τώρα στην αυθαιρεσία του κράτους…
Η αστυνομία 5 μέρες χρειάστηκε για να πάει να πάρει τα ρούχα της και να τα ελεγξει για τυχόν στοιχεία. Επίσης, η δικογραφία που έκανε για το όλο περιστατικό επιστράφηκε ως ελλιπής από την εισαγγελέα που έχει αναλάβει την υπόθεση. Συγκεκριμένα η εισαγγελέας ζήτησε «να ληφθούν περαιτέρω καταθέσεις από αυτόπτες μάρτυρες της επίθεσης και να εξεταστούν συμπληρωματικά μάρτυρες που ήδη έχουν καταθέσει. Η κ. Ράικου (εισαγγελέας) ζητεί από την αστυνομία να λάβει καταθέσεις από τους υπεύθυνους της εταιρείας ΟΙΚΟΜΕΤ όπου εργαζόταν η γυναίκα.»
Ακόμα η εισαγγελέας ζήτησε από την αστυνομία «να γίνουν νέες εργαστηριακές εξετάσεις και η δικογραφία να μείνει ανοιχτή προκειμένου να καταθέσει η 44χρονη συνδικαλίστρια.»
(Μπορεις να βρεις όλα τα παραπάνω στην ηλεκτρ. έκδοση της Καθημερινής στις 20 Ιανουαρίου, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_20/01/2009_300017)
Από τα παραπάνω μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η αστυνομία απλά «ολιγώρησε» στην έρευνα που έκανε για την άτυχη γυναίκα. Το επιχείρημα θα το δεχόμουν αν «ολιγωρούσε» και σε άλλες υποθέσεις αλλά τα πραγματα δεν έχουν έτσι.
Ένα άλλο περιστατικό αυτών των ημερών που πάνω του επίσης στραφήκαν τα φώτα της δημοσιότητας είναι η υπόθεση της απαγωγής του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου. Εκεί η αστυνομία ΔΕΝ ολιγώρησε καθόλου! Εκτεταμένες έρευνες και γενικότερα όλων των ειδών τα πιθανά σενάρια για την ταυτότητα των δραστών και για άλλες πτυχές της υπόθεσης, κάθε στοιχείο και μαρτυρία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, όλα ερευνήθηκαν ΚΑΙ ερευνόνται ακόμα! Καμιά δικογραφία δεν πρόκειται να σταλεί στον εισαγγελέα σύντομα, και όταν θα σταλεί θα έχουν γίνει πολλές έρευνες και θα έχει περάσει πολύς καιρός! Tου λόγου το αληθές των παραπάνω μπορείς πολύ εύκολα να το διαπιστώσεις εαν ρίξεις μια ματια στην ειδησεογραφία σε όλο το διάστημα της απαγωγής του εφοπλιστή, από 12 εως 20 Ιανουαρίου.
Όπως βλέπεις εδω η αστυνομία μας δεν ολιγώρησε καθόλου! (Και πολύ ορθά! Και ο εφοπλιστής δικαιούται προστασίας όπως και ο ΚΑΘΕ πολίτης)
Στην υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα όμως τα έκανε όλα θάλασσα. Επιλεκτική ολιγωρία? Δεν νομίζω! Είναι απλά η ίδια, η γνωριμη από παλιά, αυθαιρεσία. Επιλεκτικά εφαρμόζει τους νόμους η αστυνομία, επιλεκτικές οι προσπάθειες εντοπισμού των δραστών, επιλεκτική η προστασία από το έγκλημα που παρέχει στους πολίτες. Με άλλα λόγια η ανομία καλά κρατεί!
Στην υπόθεση της άτυχης συνδικαλίστριας δεν είναι μόνο η αστυνομική αυθαιρεσία αυτή που βγάζει μάτι (για την εργοδοτική αυθαιρεσία δεν μιλώ, είναι δεδομένη σε αυτή την περίπτωση) υπάρχει και η αυθαιρεσία των συνδικαλιστών αλλά και των πολιτικών.
Η κατά τα άλλα λαλίσταστη ΓΣΕΕ έλαμψε δια της απουσίας της. Το ίδιο μοτίβο και εδω, οι συνδικαλιστές μας ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ πότε θα δράσουν για να υπερασπίσουν τους εργαζόμενους. Προφανώς δεν αρκεί να σου κάψουν το πρόσωπο με βιτριόλι για να ξεκουνηθούν από τις άνετες καρέκλες τους αυτές οι ξεφτιλισμένες μαριονέττες και να κάνουν κάτι για αυτούς που «εκπροσωπούν», τους απλούς εργαζόμενους.
Και οι πολιτικοί? Οι των δύο μεγάλων κομμάτων κάτι ψέλλισαν και αυτό ήταν! Κάνε μιά σύγκριση τώρα με αυτά που βγαίνανε και λέγανε όταν είχε γίνει η δολοφονική απόπειρα εναντίον του αστυνομικού στις αρχές του μήνα. Τι για «πλήγμα ενάντια στην δημοκρατία» μας λέγανε τότε, τι για «τραύμα στο κράτος δικαίου» και άλλα τέτοια.
Προφανώς για αυτούς τους παλιάτσους, η δολοφονική απόπειρα με βιτριόλι ενάντια σε μια συνδικαλίστρια που πάλευε για την εφάρμογή του νόμου στους χώρους εργασίας, δεν συνιστά ούτε πλήγμα κατά της δημοκρατίας ,ούτε τραύμα στο κράτος δικαίου!
Οι της αριστεράς βρήκαν απλά μια ακόμα ευκαιρία για πολιτική τυμβωρυχία και τίποτα άλλο.
Contralegem θα σε έχω κουράσει με την σεντονιάδα μου αλλά ήθελα να ανέπτυξω αρκετά την υπόθεση Κούνεβα γιατί περιέχει μαζεμένα και αλληλοεπικαλυπτόμενα διάφορα από τα επίπεδα της αυθαιρεσίας τα οποία ταλανίζουν την Ελλάδα χρόνια τώρα.
Σε επόμενο ποστ θα διατυπώσω μια ιδέα – σε εμβρυακή μορφή, να εξηγούμαι – η οποία ίσως να αποτελεί το πρώτο βήμα για να αρχίσει να σπάει το κλιμα της διάχυτης ανομίας που μας καταδυναστεύει.
Καλό Σαββατοκύριακο!