Σε αυτό το σχόλιο με απασχολεί ένα φαινόμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στα τελευταία γεγονότα: η έντονη παρουσία σ΄αυτά εφήβων 15-16 χρόνων. Και ακόμα περισσότερο: ο τρόπος που αντιμετώπισε την – πρωτόγνωρη –  εμπλοκή σ’ αυτά η ελληνική κοινωνία – ή το μέρος της εκείνο τουλάχιστον που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε “διαλεγόμενο δήμο”.

Οι παρακάτω σκέψεις είναι περισσότερο μια κωδικοποίηση της γνώμης που εξέφρασα σε άλλο χώρο, όπως επωφελήθηκε από τα εκεί σχόλια του aerosol.

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις στα γεγονότα και την καταγραφή τους από τα Μέσα, μου δόθηκε η εντυπωση οτι λίγο-πολύ περιορίστηκαν σε μια ευχή να προσπαθήσουμε να “καταλάβουμε τα παιδιά”, αντί να τους “δείξουμε” που πρέπει να στραφούν για να ζητήσουν ένα μέλλον καλύτερο απ’ το δικό μας.

Με την παραπάνω φράση εννοώ οτι ένα σημαντικό τμήμα των γραπτών και ηλεκτρονικών ΜΜΕ αντιμετώπισε την “οργή των παιδιών” ως ώριμη και κατασταλαγμένη πολιτική άποψη. Ως μια θέση για την οργάνωση της κοινωνίας την οποία οι υπόλοιποι (συμβιβασμένοι μη-15χρονοι) έπρεπε να καταλάβουμε (με την έννοια του άκριτα αποδεχθούμε, εξηγώ παρακάτω τη χρήση της λέξης).

Τι είναι όμως αυτό στο οποίο αποτύχαμε ”εμείς” (οι μη 15χρονοι – ο εν ελευθερία και ορθώ λόγω διαλεγόμενος δήμος); Τι θα μπορούσαμε να δείξουμε, οταν έχουμε κατά τεκμήριο αποτύχει να χτίσουμε μια κοινωνία που να χωράει το όνειρο; Γιατί να μην είναι καλύτερο να μηδενίσουμε το κοντέρ και να αφήσουμε τα παιδία των 15χρόνων να ξεκινήσουν από την αρχή.  Όπως αυτά θέλουν. Ακόμα και αν είναι με πέτρες και διημέρευση στο δρόμο. Και κατάργηση του Σχολείου (ως ιδέα).

Αυτό που θα ‘πρεπε να δείξουμε (το ρήμα ίσως δεν είναι δοκιμο – εννοώ: προτείνουμε) είναι κατά τη γνώμη μου ο τρόπος με τον οποιο μπορεί να παραχθεί πολιτική ικανή ορίσει την κοινωνική συμβίωση. Με τη ορθολογική διαλεκτική αντιμετώπιση των κοινωνικων προβληματων. Με τη γνώση.

Αυτό που θα περίμενα από “εμάς” είναι να προτείνει (δείξει) σε αυτούς που αρκούνται σήμερα να βγαίνουν φωνάζοντας στο Δρόμο ποιες είναι οι εναλλακτικές που έχουν μπροστά τους. Κανείς δεν μπορεί να χτίσει την κοινωνία από την αρχή (ούτε οι σημερινοί 15χρονοι). Αυτό είναι δυσβάσταχτα δυσκολο. Είναι σαν να λέμε οτι επειδή το Ελληνικό κράτος του 2008 είναι αποτυχημένο, πρέπει να δοθεί στους δεκαπεντάχρονους η δυνατότητα να αρχίσουν χωρίς καθόλου κράτος. Να δοκιμάσουν την κατά Hobbes φυσική κατάσταση. Ενώ ξέρουμε οτι κάτι τέτοιο οδηγεί σε ανελευθερία. Ενώ ξέρουμε οτι τότε θα μιλήσει μόνο το μαχαίρι.

Αυτό που έλλειψε απο την απόδοση των γεγονότων ήταν, κατα τη γνώμη μου, μια εποικοδομητική διαλεκτική ικανή να δώσει σε αυτούς που σήμερα (αντικειμενικά λόγω της ηλικίας τους) δεν μπορούν να πάρουν πολιτικές αποφάσεις εκείνα τα ερεθίσματα να της αναζητήσουν.

Αυτό με τη σειρά του δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο ή υπέρμετρα πατερναλιστικό. Είναι ακριβως ο ρόλος που (θα έπρεπε να) υπηρετεί το σχολείο: να μεταδίδει γνώση και ερεθίσματα ώστε αυτοί που έρχονται να ζουν καλύτερα από αυτούς που πέρασαν. – Γιατι βέβαια δεν νομίζω οτι πιστεύει κανεις οτι οι 15χρονοι θα έπρεπε να αφεθούν να ανακαλυψουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα εκ νεου…

Με την ίδια έννοια που αυτόν βλέπω ως τον (απαραίτητο) ρόλο του σχολείου, έτσι θα περίμενα να λειτουργήσει και ο δημόσιος διάλογος στο χώρο της πολιτικής.

Η γνωμη μου είναι πως στον ρόλο αυτό απέτυχε. Αυτό που κυριάρχησε είναι μια ρομαντική – προκοινωνική θεώρηση οτι δήθεν οι 15χρονοι είναι φορείς μιας φυσικής αλήθειας. Γι’ αυτο και η βία (ο όρος τεχνικά) που ασκουν δικαιολογείται. Απο κάποια υπερκόσμια, ανορθόλογη οργη…

Είδαμε δηλαδή (και βλέπουμε), την άκριτη αποδοχή μιας ορισμένης αντίδρασης ως κατι δικαιωματικά (λόγω νεοτητας) σωστό. Αρκεστήκαμε να “καταλάβουμε” όχι καταβάλοντας την αναλυτική (και απαραίτητη διεργασία) απέναντι στο κοινωνικό φαινομενό, αλλά δείχνοντας μια άκριτη, μεταφυσική συμπάθεια και αποδοχή.

Ίσως αυτό το τελευταίο να είναι το κλειδί για να καταλάβουμε πολλά από τα γεγονότα που έζησε η Αθήνα τις τελευταίες μέρες: είδαμε μια κοινωνία που προσπαθεί να απαντήσει στα ερωτήματα της οργάνωσής της τάσσοντας τον Λόγο και τη Αδιαμεσολάβητη Οργή στη ίδια (τουλάχιστον) Τάξη… Μια κοινωνία που προσπαθεί να αναζητήσει τους άξονες της σύνταξής της όχι στη διαλεκτική αναζήτηση του ορθολογικού, αλλά σε όρους όπως οργή, οίκτος, συμπάθεια ή θρήνος…

Αν ψάχνουμε εκεί τις απαντήσεις που ζητάμε, μπορούμε να αρκεστούμε στα συνθήματα και τις κραυγές παιδιών του γυμνασίου ή εκείνων που ηλικιακά μόνο δεν βρίσκονται σ΄αυτή την κατηγορία… Αν όχι, πρέπει να ψάξουμε τι δεν πήγε (κι αυτή τη φορά) σωστά…

Παρακάτω καταθέτω μερικές σκέψεις για τους λόγους των πρόσφατων ταραχών. Προφανώς καμμία αξίωση πληρότητας δεν εγείρουν… Είναι απλώς τι βλέπω εγώ τώρα ως λόγους αυτού – του ξεχωριστού – που ζήσαμε…

Ο πρώτος αφορά την οργάνωση της Ελληνικής Πολιτείας καθαυτής.

Εξηγούμαι: Μιλούσα χθές μ’ ένα Γερμανό φίλο για τα γεγονότα. Μολις τελείωσα την αφήγηση, με ρώτησε: γιατί δεν συνελήφθη απλώς ο αστυνομικός, να δικαστεί, να καταδικαστεί αν είναι ένοχος και να φυλακισθεί. Και αν υπάρχουν ευθύνες για την οργάνωση της αστυνομίας συνολικά, να καταλογιστούν πολιτικά.

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η φυσικότητα με την οποία είπε τα παραπάνω. Ηταν προφανές οτι αποτελούσαν κτήμα του συνειδητού του. Εμπεδωμένες αρχές.

Στην Ελλάδα το συλλογιστικό αυτό δεν επικράτησε. Αντίθετα ο κόσμος βγήκε στους δρόμους (έστω και ειρηνικά – δεν μιλώ εδώ για βία). Γιατί;

Φαίνεται οτι ο τρόπος οργάνωσης και άσκησης της κρατικής εξουσίας δεν έγινε ποτέ κτήμα της ελληνικής κοινωνίας. Οι απαντήσεις δηλαδή στα ερωτήματα γιατί και πως το κράτος (και μόνο) ασκεί βια (εξουσία).

Μια πρώτη δικαιολογία θα ήταν το άσχημο ιστορικό της ελληνικής εκδοχής του κρατικής εξουσίας, το οποίο δημιουργησε μόνιμα αντανακλαστικά δυσπιστίας: χουντα, διώξεις κτλ. Ειναι ένας λόγος. Νομίζω όμως δευτερεύων.

Ο σημαντικότερος είναι το ότι το προβλημα δεν απασχολησε ποτέ, απ’ οτι φαινεται, ουσιαστικά την ελληνικη κοινωνία …  Κι αυτό ίσως γιατι δεν πέρασε τον αγγλικό Civil war, τη γερμανική φεουδαρχία ή το γαλλικό ancien régime. Ίσως γιατι δεν ανέπτυξε ποτέ μια αρκετά μεγάλη τάξη ικανή να την απασχολήσουν αυτά τα ζητήματα. Ένα είναι σίγουρο: ο λόγος και ο τρόπος οργάνωσης κεντρικής εξουσίας της είναι ξένος. Θα έλεγε κανείς ιδεολογικά της επιβλήθηκε.

Γι’ αυτό κάθε φορά τον επανεξετάζει και τον αμφισβητεί. Θα μπορούσε να ήταν κατι καλό, αν δεν ξεκινούσε κάθε φορά από το μηδέν… Σε κάθε περίπτωση δεν εμπιστεύεται τις μεθόδους διαχείρησης κεντρικής εξουσίας.

Ο δεύτερος λογος που εντοπιζω πρόχειρα είναι η κυριαρχία του Ψεύτικου και του Ασήμαντου στην ελληνική κοινωνία.

Εδώ θα ενέτασσα όλα τα φαινόμενα νεποτισμού, πολιτιστικής ανεπάρκειας, δημοσιογραφικής ανικανότητας, παθολογικά ηλίθιων τηλεπερσόνων.
Είναι αλήθεια οτι ανάλογη τάση είναι κοινή (με σημαντικές πάντως διαφοροποιήσεις) σε όλες σχεδόν τις καπιταλιστικά οργανωμένες κοινωνίες.
Στην Ελλάδα όμως εχεί λάβει συγκλονιστικές, κοινωνικά ανεπανάληπτες διαστασεις. Οι κοινωνικές δομές παράγουν πια καθημερινά και by default Ασημαντότητα και Ψέμα.

Αυτό είναι κατι που συνταράσσει τα θεμέλια κάθε κοινωνικής δομης. Τα συντρίβει, τα διαλύει.
Κανείς – και πάνω απ’ όλα ο νέος -  δεν μπορεί να δεχθεί οτι η κοινωνική του υπόσταση πρέπει να στηριχθεί σε τέτοιες βάσεις. Χωρίς (πραγματικές, αληθείς και κατα τουτο σημαντικές)  σταθερές για να οργανώσει κάποιος την κοινωνική του υπαρξη, η ίδια αυτή η ύπαρξη γίνεται απλώς μη-διαχειρίσιμη . Το άτομο είναι κάτω απο τέτοιες περιστάσεις ριζικά ανελεύθερο.

Κανείς δεν μπορεί να το ανεχθεί για καιρό αυτό. Αντιδρά. Και απ’ οτι φαίνεται ακόμα και χωρίς στόχο. Χωρίς ιδεολογία.

Αν σ΄αυτά προσθέσει κανείς και τις πάγιες ανεπάρκειες των καπιταλιστικών συστημάτων παραγωγής, έχει μια κάπως πιο πλήρη είκονα του “γιατί”. Ενός “γιατί” που φαίνεται πάντως οτι θα μας αποσχολήσει για πολύ… Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε…

Εκδόθηκε πριν από λιγες ημέρες (στις 2. 10. ) η πολυαναμενόμενη απόφαση της επιτροπής ανταγωνισμού σχετικά με την νομιμότητα των γεωγραφικών περιορισμών άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος. Υπενθυμίζεται οτι η Επ. Αν. είχε επιληφθεί του ζητήματος μετα από καταγγελία μέλους του Δ. Σ. Θεσσαλονίκης στρέφομενο κατά της διάταξης του Κώδικα Δικηγόρων που απαγορεύει την παράσταση σε Πρωτοδικείο εκτός της περιφέρειας του Δ. Σ. στον οποίο ανήκει. Ως γνωστόν ο Κώδικας Δικηγόρων επιβάλλει σε μια τετοια περίπτωση συμπαρασταση δικηγόρου νομιμοποιημένου στο οικείο Πρωτοδικείο.

Η Επ. Αν. στην αποφαση της και κατα πλειοψηφία έκρινε ην σχετική διάταξη συμφωνη με το δίκαιο του ανταγωνισμού και το αρθρό 81 της Συνθ. Ε.Κ. Κατά την πλειοψηφία :

“δεν συντρέχει περίπτωση παραβιάσεως από πλευράς των Δικηγορικών Συλλόγων των εθνικών διατάξεων του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν. 703/1977 όπως ισχύει ούτε και του ομοίου περιεχομένου διατάξεων του άρθρου 81 1 Συνθ ΕΚ επί του κριθέντος θέματος”.

Ολόκληρη η απόφαση της Επ. Αν. εδώ

.

Επ’ ευκαιρία των οικονομικών εξελίξεων στις Η.Π.Α. και την ώρα που οι αμερικάνοι φορολογούμενοι αναλαμβάνουν αυτοί το κόστος διάσωσης επενδυτικών τραπεζών με λειτουργία πιο κοντα σ’ εκείνη των καζίνο ο λόγος έρχεται ξανά στον πλούτο των εθνών (ο τίτλος από το άρθρο του Ν. Ξυδάκη στη σημερινή Καθημερινή ).

Που πηγαίνει λοιπόν ο πλούτος των εθνών;

Ο πλούτος που παράγουν κάθε μέρα οι εργαζόμενοι; Η προστιθέμενη αξία της δουλειάς των νέων επιστημόνων; Ο μόχθος των μεταναστών; Το προϊόν μιας ημέρας εργασίας 10 ή 12 ωρών;

Γιατί δεν βελτιώνει την ζωή αυτών που τον παράγουν; Γιατί δεν τους προσφέρει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καλύτερες πόλεις, μεγαλύτερη ασφάλεια; Σε ποιά αβυσσαλέα χοάνη χάνεται; Με ποιά δικαιολογία επιστρατεύεται στη σωτηρία τζογαδόρων που απλώς έπαιξαν και έχασαν;

Αυτό αναρωτιέται κανείς βλέποντας τον καθημερινό στροβιλισμό των χρηματιστηρίων γύρω από άξονες αόρατους, ύποπτα ξένους από κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Ακούγοντας για την δημοσιοποίηση ζημιών από συμβόλαια και χρηματιστηριακά προϊόντα που μέχρι χθες απέδιδαν τα τεράστια κέρδη τους σε μια χούφτα ανθρώπους.

Και η απάντηση; Πως θα την δώσουν με στοιχειώδη έστω συνέπεια οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι – δημοσιογράφοι, “επενδυτές” , πολιτικοί – που αποθέωναν την ελευθερία ως αυτορρυθμίση; Που είναι λοιπόν η αυτορρύθμιση όταν οδηγεί στην καταβύθιση τραπεζών, κραταιών hedge funds και ολόκληρων αγορών;

Αυτοί που μέχρι χθές κραύγαζαν για την δήθεν υπερβολική προστασία της εργασίας, που ξεσπάθωναν λ.χ. κατα των ΣΣΕ μιλώντας για τις αρετές της ιδιωτικής διαπραγμάτευσης και πρωτοβουλίας, που δογμάτιζαν υπέρ της “οικονομικής ελευθερίας” και κατά της κρατικής παρεμβάσης τώρα εκλιπαρούν γι’ αυτήν. Εκείνοι που αποστρέφονταν με οργή τον ”κρατισμό” γράφουν τώρα με ανακούφιση για το άνοιγμα των κρατικών ταμείων και την “πολύτιμη κυβερνητική στήριξη”.  - Ή απειλούν – με ύφεση, κραχ και ανεργία – ζητώντας με τόσο εντυπωσιακό θράσος να πληρώσουν οι μισθωτοί των 10 ωρών και οι υποαπασχολούμενοι τα λαχεία που δεν κλήρωσαν …

- Θράσος που τον καιρό της “επιτυχίας” έντυναν με ιδεολογήματα που θα ακούγονταν απλώς γελοία αν δεν στοίχιζαν τον κόπο τόσων πολλών…

Πότε όμως θα μας πούνε που πήγε ο πλούτος των εθνών; Ή τουλάχιστον πότε θα καταλάβουμε οτι στη συνέπεια αυτής της απάντησης κρύβεται η ουσία όλων αυτών που λέμε πολιτική…

Εν μέσω ολοένα και δριμύτερης κριτικής για το ρόλο και τη λειτουργία της Ένωσης Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών (ΕΑΝΔΑ) πραγματοποιήθηκαν στις 25.6 οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Δ.Σ. της.

Στην ΕΑΝΔΑ καταλογίζεται από αρκετούς νέους και ασκούμενους δικηγόρους αδράνεια για την επίλυση των σοβαρότατων εργασιακών προβλημάτων που αντιμέτωπίζουν οι απόφοιτοι Νομικής στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας τους.
Ωράριο εργασίας, αμοιβή και τρόποι θεσμικής προστασίας βρίσκονται στην κορυφή των προβληματισμών των νέων δικηγόρων οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα επάγγελμα του οποίου η ρύθμιση εμφανίζει έντονα σημάδια αποκλεισμού των νεοεισερχόμενων στον κλάδο επαγγελματιών. Προβληματισμοί στους οποίους η ΕΑΝΔΑ δεν κατάφερε μέχρι σήμερα ούτε στο ελάχιστο να ανταποκριθεί.

Δίπλα έτσι στον ΔΣΑ, ο οποίος φαίνεται επιδιώκει τη συντήρηση ενός αδιέξοδου καθεστώτος παροχής μισθωτής επιστημονικής εργασίας υπό συχνά εξευτελιστικούς όρους, στην ΕΑΝΔΑ καταλογίζεται τουλάχιστον έλλειψη πρωτοβουλίας.

Μένει να δούμε εαν το νέο Δ.Σ. θα καφέρει να ανταποκριθεί καλύτερα στο – δύσκολο – έργο του.

Οι εκλεχθέντες είναι:
Καλαντζόπουλος Μιχάλης του Κωνσταντίνου: 499 ψήφους
Καρυστινός Νικόλαος του Γεωργίου – Προκοπίου: 469 ψήφους
Κουτκιάς Νικόλαος του Βασιλείου: 437 ψήφους
Κονδύλης Χαράλαμπος του Θεοδώρου: 403 ψήφους
Λάρδας Παναγιώτης του Αθανασίου: 386 ψήφους
Κλεφτοδήμος Γεώργιος του Δημητρίου: 373 ψήφους
Τζάνος Δημήτριος του Ηλία: 325 ψήφους
Σπηλιάκος Σπήλιος του Παναγιώτη: 324 ψήφους
Γιαννούλας Φώτιος του Κωνσταντίνου: 312 ψήφους
Δεληγεώργης Ιωάννης του Βασιλείου: 307 ψήφους
Παγκράτης Σπύρος – Μάριος του Περικλή: 305 ψήφους

Ως πολύ σημαντική εξέλιξη στο δίκαιο του ανταγωνισμού, αλλά και ευρύτερα στο ευρωπαϊκό δίκαιο, πρέπει να θεωρηθεί η δημοσίευση χθές ( 3.4.2008 ) από την Κομμισιόν της “Λευκής Βίβλου” σχετικά με τη δυνατότητα αγωγής αποζημίωσης στη βάση παράβασης των διατάξεων της Σ.Ε.Κ. για την προστασία του ανταγωνισμού.

Η εν λόγω πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θέτει σε δημόσια διαβούλευση της προϋποθέσεις υπο τις οποίες ιδιώτες μπορουν να ασκήσουν αγωγή ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ζητώντας αποζημιώση για βλάβη που υπέστησαν από επιχείρηση, η οποία παραβίασε τις κοινοτικές διατάξεις για την προστασία του ανταγωνισμού.

Σκοπός είναι να διευκολυνθεί λ.χ. επιχείρηση που θεωρεί οτι ζημιώθηκε από την κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ανταγωνίστρίας της ( κατά παράβαση του άρθρου 82 Σ.Ε.Κ. ) να αξιώσει αποκατάσταση της ζημίας της.  Εξετάζονται έτσι ζητήματα υπαιτιότητας, υπολογισμού της ζημίας, προθεσμιών και δεδικασμένου απο αποφάσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού και της Κομμισιόν.

Ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον κείμενο της “Λευκής Βίβλου” : εδώ.

Η προσπάθεια της Κομμισιόν να διευκολύνει τέτοιου είδους αγωγές εντάσσεται στο ευρύτερο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού (modernization) του ευρωπαϊκού δικαίου του ανταγωνισμού (άξονας της οποίας υπήρξε ο κανονισμός 1/2003). Με την εξέλιξη αυτή, υπό το πρισμα και της απόφασης του Δ.Ε.Κ. στην υπόθεση Courage v. Crehan, γίνεται ολοένα και περισσότερο προφανής μια πορεία σύγκλισης με το αμερικανικό δίκαιο και σύστημα προστασίας του ανταγωνισμού (antitrust law). Το τελευταίο στηρίζει την αποτελεσματική εφαρμογη των κανόνων του ανταγωνισμού σε πολύ σημαντικό βαθμό στην πρωτοβουλία (ζημιωθέντων) ιδιωτών.

Αναδημοσίευση του σχετικού δελτίου τύπου της Ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού:

Στα πλαίσια της εν λόγω εισήγησης, η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού υποστηρίζει ότι στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος παρεμβάλλονται γεωγραφικοί περιορισμοί που παραβιάζουν τον ανταγωνισμό, στο μέτρο που ο δικηγόρος επιτρέπεται να παρέχει τις υπηρεσίες του μόνο στα δικαστήρια της περιφέρειας του Συλλόγου, του οποίου είναι μέλος. Στην περίπτωση εξάλλου των συμβολαίων, οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας έχουν όμοιους μηχανισμούς απαγόρευσης των δικηγόρων άλλων συλλόγων να παρίστανται στη σύνταξη και υπογραφή συμβολαίων στην έδρα τους.

Ως εκ τούτου τα συγκεκριμένα νομικά εμπόδια δημιουργούν προβλήματα στις επιμέρους γεωγραφικές αγορές της ελληνικής επικράτειας, καθώς πρακτικά εξαιτίας τους ο πολίτης κυρίως για την παράσταση σε αστικά και διοικητικά δικαστήρια, εφόσον επιλέξει για την υποστήριξη των συμφερόντων του δικηγόρο άλλης έδρας, είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει διπλά έξοδα παράστασης, προκειμένου ο συνήγορός του να νομιμοποιηθεί. Παράσταση δε, σε συμβόλαιο δικηγόρου άλλης έδρας από την έδρα του υπογράφοντος συμβολαιογράφου είναι ανέφικτη. 

Παρότι οι προαναφερθέντες περιορισμοί είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων νομοθετικών διατάξεων, η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού εισηγείται στην Επιτροπή να διατάξει τη μη εφαρμογή τους, βασιζόμενη στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία μια εθνική αρχή ανταγωνισμού έχει καθήκον να μην εφαρμόσει εθνική διάταξη νόμου που είναι αντίθετη στο κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού. 

Υπενθυμίζεται σχετικά ότι η εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού δεν είναι δεσμευτική για την Επιτροπή, η οποία θα αποφασίσει αφού προηγουμένως λάβει γνώση και των απόψεων των εμπλεκομένων μερών.” 

Είναι βέβαια προφανής η σημασία τυχόν απόφασης της Επιτροπή Ανταγωνισμού η οποία θα διαπιστώνει παράβαση του άρθρου 82 της Συνθήκης. Σε μια τέτοια περίπτωση οι εθνικές διατάξεις που απαγορεύουν την παράσταση των δικηγόρων σε δικαστήριο άλλο από αυτό της έδρας τους δεν θα μπορούν να εφαρμοστούν από κανένα ελληνικό δικαστήριο ή διοικητικη αρχή. Πρακτικά δηλαδή, η άρνηση γραμματέα δικαστηρίου της Αθήνας να δεχθεί την κατάθεση αγωγής από δικηγόρο Ηρακλείου θα είναι παράνομη, με όλες τις σχετικές συνέπειες.

Υπενθυμίζεται οτι κατά τη νομολογία του Δ.Ε.Κ. (υπόθεση Wouters), τα δικηγορικά γραφεία είναι επιχειρήσεις κατα την έννοια του αρθρου 82 της Σ.Ε.Κ. και άρα υπάγονται στις περι προστασίας του ανταγωνισμού διατάξεις.

 Σε αναμονή λοιπόν του αποτελέσματος της συνεδρίασης της 17ης Απριλίου…

Μια πολύ σημαντική είδηση για τον νομικό κόσμο είδε σήμερα το φως της επικαιρότητας. Σύμφωνα με εισήγηση της Γενική Διευθυνσης Ανταγωνισμού, οι νομοθετικοί περιορισμοί στην παραστάση δικηγόρου σε έδρα άλλη από αυτή του συλλόγου του αντίκεινται στο δίκαιο του ελεύθερου ανταγωνισμού. Με πολύ ενδιαφέρον αναμένονται περισσότερα για την εισήγηση και το αιτιολογικό μιας απόφασης που πολλοί έβλεπαν ως αναμενόμενη. Όπως με ενδιαφέρον αναμένεται, αν η σχετική συζήτηση θα ανοίξει (επιτέλους) τον γενικότερο διάλογο για τους περιορισμούς στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος…

Αναδημοσιεύουμε από την “Καθημερινή” : 

Την άρση των γεωγραφικών περιορισμών στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος στην επικράτεια ζητάει η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού.

Μετά από σχετική καταγγελία που δέχθηκε η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, διερεύνησε τους όρους και τις προϋποθέσεις παράστασης των δικηγόρων στα πολιτικά και διοικητικά δικαστήρια της χώρας και διαπίστωσε ότι, με βάση το νομοθετικό πλαίσιο της χώρας, υπάρχουν γεωγραφικοί περιορισμοί στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος που παραβιάζουν τον ανταγωνισμό.

Όπως γνωστοποιήθηκε σήμερα, η Γενική Διεύθυνση συνέταξε την εισήγησή της για το θέμα που πρόκειται να εξετασθεί από την Επιτροπή Ανταγωνισμού στις 17 Απριλίου 2008 και προτείνει στην Επιτροπή – παρότι οι περιορισμοί είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων νομοθετικών διατάξεων – να διατάξει τη μη εφαρμογή τους, «βασιζόμενη στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία μια εθνική αρχή ανταγωνισμού έχει καθήκον να μην εφαρμόσει εθνική διάταξη νόμου που είναι αντίθετη στο κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού».

Στο πλαίσιο της εν λόγω εισήγησης, η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού υποστηρίζει ότι στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος παρεμβάλλονται γεωγραφικοί περιορισμοί που παραβιάζουν τον ανταγωνισμό, στο μέτρο που ο δικηγόρος επιτρέπεται να παρέχει τις υπηρεσίες του μόνο στα δικαστήρια της περιφέρειας του Συλλόγου, του οποίου είναι μέλος.

Στην περίπτωση εξάλλου των συμβολαίων, όπως αναφέρει, οι δικηγορικοί σύλλογοι της χώρας έχουν όμοιους μηχανισμούς απαγόρευσης των δικηγόρων άλλων συλλόγων να παρίστανται στη σύνταξη και υπογραφή συμβολαίων στην έδρα τους.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με την Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, τα συγκεκριμένα νομικά εμπόδια δημιουργούν προβλήματα στις επιμέρους γεωγραφικές αγορές της ελληνικής επικράτειας, καθώς πρακτικά εξαιτίας τους ο πολίτης, κυρίως για την παράσταση σε αστικά και διοικητικά δικαστήρια, εφόσον επιλέξει για την υποστήριξη των συμφερόντων του δικηγόρο άλλης έδρας, είναι υποχρεωμένος να καταβάλει διπλά έξοδα παράστασης, προκειμένου ο συνήγορός του να νομιμοποιηθεί.

Η εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού δεν είναι δεσμευτική για την Επιτροπή, η οποία θα αποφασίσει, αφού προηγουμένως λάβει γνώση και των απόψεων των εμπλεκομένων μερών.

Συμφωνήθηκε στη Λισαβώνα το κείμενο της Συνθήκης για τη μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συνθήκη, που θα πάρει τελικά το όνομα της πρωτεύουσας της προεδρευουσας Πορτογαλίας, περιλαμβάνει πολλές από τις ρυθμίσεις του λεγόμενου “Ευρωσυντάγματος” αποφεύγοντας όμως συστηματικά αναφορές που θα παρέπεμπαν σε μια πιο ομοσπονδιακή δομή της Ένωσης.

Λείπουν έτσι οι συμβολικές – αλλά καθόλου ασήμαντες – αναφορές στη σημαία και τον ύμνο της Ε.Ε. καθώς και οποιαδήποτε παραπομπή στον “συνταγματικό” χαρακτήρα του κειμένου. Δεν αποτελει τμήμα της συνθήκης ούτε ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, αποφασίστηκε όμως η απόδοση νομικής δεσμευτικότητας στις πρόνοιές του μέσω κοινής ανακοίνωσης των οργάνων της Ε.Ε. (δεν θα καλύπτει Η.Β. και Ιρλανδία). Σημειώνεται, οτι παρόλο που τυπικά ο Χάρτης είχε την νομική μορφή της μη δεσμευτικής διακήρυξης (Νίκαια 2000), χρησιμοποιήθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ως σημείο αναφοράς για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον χώρο της δικαιοδοσίας του.

Από τις βασικότερες αλλαγές που επιφέρει η Μ. Συνθήκη, και οι οποίες προβλέπονταν ήδη στο ”Ευρωσύνταγμα”, είναι η αντικατάσταση της εκ περιτροπής προεδρίας από μια θέση προέδρου που θα καταλαμβάνεται για θητεια 2, 5 ετών  και η συγχώνευση των ιδιοτήτων του επιτρόπου εξωτερικών υποθέσεων (σήμερα η Benita Ferrero-Waldner) με αυτή του ύπατου εκπροσώπου για τα ίδια θέματα (σήμερα ο Javier Solana). Σημειώνεται επίσης η μείωση του αριθμού των επιτρόπων και η ανακατανομή των ψήφων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Κεντρική σημασία έχει η μεταβίβαση ακόμα περισσότερων αρμοδιοτήτων στα όργανα της Ε.Ε. και η δυνατότητα απόφασης με πλειοψηφία (αντι ομοφωνίας) σε ένα μεγαλύτερο αριθμο θεμάτων. Επεκτείνεται τέλος η διαδικασία της συναπόφασης, ενισχύοντας την θέση του Ευρωκοινοβουλίου.

Για την απόκτηση νομικής ισχύος απαιτείται η επικύρωση και από τα 27 κράτη-μέλη, εκτός όμως από την Ιρλανδία, που λόγω ιδιαιτερου συνταγματικού καθεστώτος θα προχωρήσει σε δημοψήφισμα, όλες οι άλλες χώρες θα ακολουθήσουν την (ασφαλέστερη) κοινοβουλευτική οδό.

Το προσχέδιο προοίμιου της Συνθήκης εδώ.

Το προσχέδιο της Συνθήκης εδώ .

Μία από τις ενδιαφέρουσες κριτικές εδώ.

Αύριο, 20.10.2007 λήγει η διετής προθεσμία ενσωμάτωσης της οδηγίας 36/05. Με την οδηγία αυτή ρυθμίζονται οι προϋποθέσεις και η διαδικασία αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων που εχουν αποκτηθεί σε κρατος-μέλος διαφορετικό από εκεινο στο οποίο ο κατόχός τους επιθυμει να ασκήσει οικονομική δραστηριότητα.

Παρέχεται έτσι η δυνατότητα στους κατόχους πτυχίων (υπό την έννοια του αρ. 3 γ της οδηγίας) να έχουν πρόσβαση στο κράτος μέλος υποδοχής στο ίδιο έπαγγελμα για το οποίο διαθέτουν τα προσόντα στο κρατος μέλος καταγωγής.

Προβλέπεται ένα γενικό τμήμα αναγνώρισης των τίτλων εκπαιδευσης (Τιτλος ΙΙΙ, Κεφ. 1), ένα τμήμα αναγνώρισης της επαγγελματικής πείρας  (Κεφ. 2) και ένα τμήμα αναγνώρισης βάσει του συντονισμου των ελαχίστων προϋποθέσεων εκπαίδευσης (Κεφ. 3).

Ειδικά για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος, η οδηγία (αιτιολογική σκέψη 42) δεν θίγει την ισχύ των οδηγιών 77/249 (περι διευκολύνσεως της πραγματικής ασκήσεως της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών απο δικηγόρους) και 98/5 (για τη διευκόλυνση της άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος σε άλλο κράτος μέλος).

Ολόκληρο το κείμενο της οδηγίας  εδώ .

Υπενθυμίζεται, ότι η ο Γενικός Εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έχει προτείνει με τις από 19.4.2007 προτάσεις του την καταδίκη της Ελλάδας για μη ενσωματωση της (προηγούμενης επί του θέματος) οδηγίας 89/48. Ειδικότερα έκρινε οτι η Ελλάδα, μη αναγνωρίζοντας τα διπλώματα που χορηγούνται από αρχές άλλου κράτους μέλους (λ.χ. Βρετανικές) βασει συμφωνιών δικαιόχρησης (λ.χ. ελληνικά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια συνεργαζόμενα με Βρετανικά Πανεπιστημία με συμβαση franchise), παραβιάζει τις υποχρεώσεις της, όπως αυτές απορρέουν από την οδηγία και την ΣυνθΕΚ.

Η απόφαση του Δικαστηρίου αναμένεται.

Ολόκληρο το κείμενο των προτάσεων του Γενικού Εισαγγελέα  εδώ .

Ορισμένες, παλαιότερες, σκέψεις επί του θέματος εδώ.